"Le Domaine du Moulin Neuf 1605" 
Vakantie en ontspanning in de Franse Dordogne!

"Le Moulin Neuf" 

Het domein van "Le Moulin Neuf" ligt in het dorp Saint-Priest-Les-Fougères, telt ongeveer 415 inwoners en behoort tot het departement Dordogne. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Nontron in de regio Nouvell-Aquitane en ligt dan ook in het zuid-westen van de Dordogne in het Parc Naturel Régional Périgord-Limousin een groot natuurreservaat met veel bossen, meren en bergen welke men ook wel Périgord-Vert de groene Périgord noemt. "Le Moulin Neuf" betekent overigens niet "molen negen" maar "de nieuwe molen". Neuf betekent in het Frans zowel het getal negen als nieuw of nieuwe (Neuve).  

Het domein "Le Moulin Neuf" is eeuwenlang een “Forge” geweest, dit is een ijzergieterij (fonderie de fer) en ijzersmederij (forge de fer) voor de productie van gietijzer (fonte) en ijzer (fer). “Forge du Moulin Neuf” was uitgerust met een hoogoven (haut fourneau) en een raffinaderij (affineries) voor de verwerking van het ijzererts uit de omgeving (minerai de fer), getuige de geschiedenis van “Forge du Moulin Neuf” welke zijn oorsprong vindt in de 11 de eeuw tussen 1030 en 1048. 

De Geschiedenis van de "Forge du Moulin Neuf"


11 de eeuw (1001 t/m 1100):

1030 – 1048 Verschenken door intreden klooster Een zekeren priester genaamd “Bernard” geeft aan de abdij van Saint-Pierre de Cellefrouin onder andere de molens “Moulin du Vergne” (gelegen in de Haute-Vienne) en “Moulin Neuf” (Latijns = molendinum novum) het huidige “Domaine du Moulin Neuf 1605”. De schenking vond plaats onder het bewind van Henri de 1 ste (Koning van Frankrijk tussen 1031 en 1060) Geoffroy die tegen Angoulême was, of 1032 in aanwezigheid van Guillaume de Montendier.

Akte opgemaakt te Frugières.



15 de eeuw (1401 t/m 1500): 

12 mei 1480 Huwelijk Jean Arlot & Catharina de La Mothe

De adellijke heer Jean de Arlot, schildknaap, heer in een deel van Saint-Pierre de Frugie trouwde voor de wet op 12 mei 1480 met Catherine de La Mothe, dochter van adellijke François de La Mothe, jonkvrouw van de stad Chalus-Chabrol. Hij wordt teruggeroepen met de kwaliteiten van een adellijk man en een schildknaap, Lord of Frugie; evenals de adellijke Pierre de Arlot, zijn broer, in het testament van de adellijke Pierre de Arlot, zijn zoon, van 3 april 1549.


16 de eeuw (1501 t/m 1600):

20 juli 1519 Huwelijk Pierre de Arlot & Anne de Maulmont

De edele heer Pierre de Arlot, damoiseau, heer van Frugie, uitgesproken zoon van Jean de Arlot, heer van Frugie, gehuwd voor de wet op 20 juli 1519 met Anne de Maulmont, dochter van edele Antoine, damoiseau heer van Maulmont, parochie van Monbrun, bisdom van Limoges, werd ontvangen door Guicoine notaris van de châtellenie van Lambertie, parochie van Miallet, bisdom van Périgueux. De edele Pierre de Arlot presenteert de edele heer Charles de Lambertie, damoiseau, heer van de genoemde plaats van Lambertie, en edele heer Pierre de Ribeyreyx, heer van Ribeyreyx, parochie van St Pierre. 


1546 Inventaris van de archieven van het kasteel van Montignac: 

Inventaris van de archieven van het kasteel van Montignac, geschreven in 1546 door Jean Fabri, bisschop van Aure; Mathieu Du Pac, voorzitter van de Soevereine Raad van Béarn: Adhémar Mosnier, Sieur de Planear, en Pierre de Castille, commissarissen van Henri II, Koning van Navarra, Graaf van Périgord en vicomy van Limoges.

  • Het ijzer dat in de smederijen wordt geproduceerd is van zeer goede kwaliteit, het harde ijzer is minder bros is dan elders. 
  • De prijs van 5 marc (één marc is 245 gram) is doorgaans 5 livre, en dat van smeedijzer 15 livre. De livre was de Franse munteenheid tussen 1781 en 1795. Een livre bestond uit 409 gram zilver. Één livre was hetzelfde waard als 20 sous en 240 deniers. De uitdrukking “J’ai Pas De Sous” betekend vandaag de dag nog steeds platzak te zijn.
  • De overvloed aan hout en het gemak van het transport daarvan naar de nabijgelegen smederijen zijn in eerste instantie uitstekende omstandigheden voor de productie van gietijzer en ijzer. Door het hoge verbruik van hout wordt het echter schaars en duurder. De lokale bevolking had geen publieke boomkwekerijen tot hun beschikking om jonge aanplant te kopen voor herbebossing. 
  • De mijnen, die het erts leveren, zijn gesitueerd in Lage, een plaats nabij Exideuil op 3km van Thiviers. De wegen tussen de smederijen en de mijnen is zo slecht begaanbaar dat er gebruik gemaakt moet worden van ezels en muilezels om het erts ter vervoeren. Karren en wagens kunnen niet gebruikt worden voor het transport. 
  • De mijnen bij Lage zijn goed en rijk aan erts, maar ze worden kostbaar in de exploitatie door de aanwezigheid van grondwater op een bepaalde diepte die men met emmers aan een touw handmatig ophaalt en verwijdert. De koninklijke inspecteur merkt hier destijds over op: het zou wijs zijn om de kosten hiervan te verminderen door het gebruik van pompen.  
  • Het grootste deel van de ijzergieters en smeden die er werken hebben geen opleiding, ze hebben enkel als leidraad de ingesleten gewoontes. Als de productie slaagt is dit vaak puur geluk. Door de onkunde van de werknemers moet er vaak geblust worden tijdens het ijzergieten, hierbij wordt de productie onderbroken. Dit leidt tot aanzienlijke schade en onkosten voor de eigenaren van de smederijen. 
  • Het ijzergieten vindt maar onregelmatig plaats en op een gegeven moment wordt het punt bereikt dat er maar één keer per jaar gegoten wordt. Door het gebrek aan hout, de afstand tot de mijnen en de manier van transport van het erts laten niet meer toe. Als men naar de productiehoeveelheid kijkt van de smederijen loopt de tijd tussen twee producties (gietsels) zelfs op naar 15 tot 16 maanden. 
  • De smederijen zijn onderhevig aan veel ongevallen en reparaties door onkunde van de medewerkers en slecht materieel, ijzer wordt verkocht in Périgueux, Limoges, Saint-Yrieix, Sarlat, Brive, Tulle en kleinere steden rondom de smederijen. 

3 april 1549 Testament Adellijke heer Pierre de Arlot

De edele heer Pierre de Arlot, schildknaap en heer van Frugie, kondigt bij zijn testament van 3 april 1549 aan dat Anne de Maulmont zijn vrouw en moeder van zijn kinderen is, Jean en 3 dochters, hierna genoemd, evenals hun echtgenoten; vraagt ​​om zijn begrafenis in plaats van Frugie, met zijn voorgangers, en edele Jean de Arlot zijn vader, landjonker heer van Frugie; maakte legaten voor gebeden op het graf, en voor de rust van de ziel van edele heer Pierre de Arlot, schildknaap, zijn oom en peetvader; verklaart 1500 livre (Franse Pond) te hebben ontvangen. De bruidsschat van zijn vrouw Anne de Maulmont; wordt bevestigd dat hij dit huwelijk had.

I. Jean de Arlot, 2e van de volgende naam.
II. Françoise, echtgenote van edele Jean de Brie, schildknaap.
III. Marie, echtgenote van de heer van Fougères.
IV. Catherine, echtgenote van edele Maurice Dubreuil, schildknaap.

1571 – 1592 Onderzoek naar de adellijke titel van de familie de Arlot:

Tijdens het grote onderzoek naar de adel dat in de zeventiende eeuw begon, maakte de familie de Arlot zich zorgen over hun adellijke titel. In feite in 1592 toen de titels van deze familie werden verbrand. Adellijke titels had men in die tijd alleen op papier (perkament), er was dus geen kopie en ze werden slechts eenmalig verstrekt. Voor de familie de Arlot betekende het niet in bezit hebben van hun, schriftelijke, adellijke titel dat de familie de Arlot niet meer adellijk was.

Akte van 9 januari 1571, tussen Raymond de la Romagières, schildknaap, en Jean de Arlot, schildknaap, heer van Frugie.

Een andere van 18 maart 1572, tussen Jean de St Martin, schildknaap, heer van Breuil, en Jean de Arlot, schildknaap, heer van Frugie, voor de eer van de kerk van Frugie; hiervoor was er een onderzoek op 30 april 1572, waaruit blijkt dat de vader van Pierre en Jean de Arlot, de vader van genoemde Jean, altijd nobel had geleefd, als edelen van afkomst; inclusief vonnis op 15 oktober 1572, tussen de voornoemde heren van Sint-Maarten en de Arlot.  Een ander onderzoek van 2 juni 1592, waaruit blijkt dat de rovers het kasteel van Frugie (Château de Frugie) hadden geplunderd waaronder alle titels en papieren. Dat onderzoek is gedaan op verzoek van edele Antoine de Arlot. 


11 september 1578 Erfgenamen Jean Arlot, tweede van de naam Anne van Genest

Edele heer Jean de Arlot, uitgeroepen tot zoon van de edele heer Pierre de Arlot, landjonker heer van Frugie en Anne de Maulmont, in het testament van zijn vader van 3 april 1549, die hem erfgenaam maakte. Heeft dezelfde kwalificaties in zijn huwelijksakte aangenomen op het kasteel van Genest (Château de Genest), parochie van Ladignac, op 15 november 1551, met Anne du Genest, dochter van edele Pierre du Genest, schildknaap, heer van de genoemde plaats, en van wijlen Catherine de la Bastide (het château de la Bastide is in de parochie van Saint Priest les Fougères, die 6000 livre (Franse Pond) van de bruidsschat waard was). 

Bij deze daad waren aanwezig François de Maulmont, schildknaap, heer van genoemde plaats, François de la Bastide, schildknaap, heer van Puypatraud. De edele Jean de Arlot stelde op 11 september 1578 erfgenamen in, bij testament vastgesteld in aanwezigheid van Georges de Ribeyreix, schildknaap, heer van genoemde plaats, zijn twee kinderen, die volgen.

I. Jacques de Arlot, wat volgt.

II. Antoine de Arlot, van wie de heren van Firbeix komen. 

III. Jean de Arlot wordt teruggeroepen in het testament van zijn zoon Jacques. 

20 september 1599 Testament van de edele heer Antoine de Arlot:

Testament van de edele heer Antoine, heer van Frugie, de La Barde, en Mas du Bost, geeft zijn eigendommen door aan Antoine en Jacques de Arlot, schildknapen, heren van Frugie, broers van Catherine, Marie, Anne, Françoise en een andere Anne. Zijn zussen, dochters van Jean Arlot en Jeanne Dumas werden betaald uit hun huwelijk. 

Onder de eigendommen welke doorgegeven zijn als erfenis door de edele heer Antoine, heer van Frugie, de La Barde, aan de gebroeders Antoine en Jacques de Arlot, schildknapen en heren van Frugie, behoren onder andere ook de twee “forges” namelijk “Forge de Moulin Neuf” en “Forge de la Barde”.  


1599 Benoeming tot hofleverancier en het verkrijgen van de adellijke titel:

De edele heer Jacques de Arlot, de heer van hoge gerechtigheid (Schepen van de Schepenbank) van de plaats Frugie, en zijn broer de edele heer Antoine de Arlot worden door de koning van Frankrijk Henri de Navarre (Hendrik IV De Goede, welke regeerde van 1589 tot 1610) aan het eind van de 16 de eeuw benoemde tot zijn hofleverancier voor kanonnen en oorlogsmunitie. 

De benoeming door de Koning van Frankrijk Henri de Navarre brengt grote rijkdom aan de broers en zussen de Arlot, waardoor ze 60.000 livre kunnen lenen aan de koning van Frankrijk Henri de Navarre. Als beloning benoemt de koning Henri de Navarre de edele heer Jacques de Arlot, de oudste, definitief tot heer van zijn kamer (kamerheer) en daarmee is de adellijke titel na 28 jaar weer officieel terug in de familie. 


17e eeuw (1601 t/m 1700):

25 maart 1600 Erfgenamen Antoine Arlot en Marie Coustin uit Manadaux

De edele heer Antoine de Arlot, ridder, heer van Frugie, van La Valouze, van Romain, La Coussière, St Saulx en Ste Marie, werd erfgenaam gemaakt door de wil van de adellijke Jacques Arlot, zijn vader, van 6 september 1607.

Samen met  adellijke heer Jacques de Arlot, zijn broer, schildknaap, heer van Frugie, Léon de Planeau, schildknaap, heer van Villecourt, Antoine Chapelle, schildknaap, heer van Jumilhac, had hij bij akte van 25 maart 1600 het kasteel van Courbaffin (Château de Courbaffin), met de afgeleide parochies van Chalus, de bossen van La Ramade, La Garenne en het Grande Forêt, de cens, huurprijzen, patronaatsrechten, vijvers en molens verkocht aan de koning van Navarra. Aan zijn zus verkocht hij de parochies van Courbaffy, Firbeix, deel van St Priest de Frugie, Ste Marie, Bussière-Galand, rechten van hoge, gemiddelde en lage justitie, de molen van Firbeix, de heerlijkheid van Peyrussac, en anderen eigendommen, voor 33.750 écus (Franse kroon). 

Deze verkoop verleend door Pierre du ... (blanco gelaten), staatsraad van de koning van Navarra, voorzitter van de rekenkamer van Pau, en Jean Foulcaud, heer van Lardimalie, adviseur, kamerheer van de koning van Navarra, gouverneur van de graafschap Périgord, en burggraaf van Limoges, stichtten aanklagers van zijne majesteit en van zijn zuster, bij akte van 23 december van hetzelfde jaar 1600. 

De edele heer Antoine de Arlot wordt genoemd en gekwalificeerd heer, orde van zijne majesteit in de registers van de Raad van State, van 7 juli 1667, waaruit blijkt dat hij getrouwd was met Marie Coustin du Manadaux, wat wordt vermeld in de huwelijksakte van Jacques zijn zoon. Hij nam in zijn testament op 4 april 1655, de kwalificaties van ridder, heer van Frugie, van La Valouze, van Ste Marie, van La Coussière, van St Saulx, van Romain aan.  

14 juli 1605 

Akte waarbij de broers Antoine en Jacques de Arlot, heren van Frugie en Firbeix, vertegenwoordigen voor Pierre de Balue, schildknaap, heer van Doredon, adviseur van de koning van Navarra, heer, orde van zijn kamer, commissaris aangesteld om de rechten van loten en verkopen te onderzoeken, bijdragen van verwervingen van de adellijke legers van La Mounerie, onder Chalus, zoals blijkt uit het eerbetoon dat door de edele Jean de Brie aan de heer van Albret is teruggegeven, 8 juli 1515. En die van baronie en vazallen die nobel rapporteren aan de heer baron de Monbrun, zoals blijkt uit twee eerbetuigingen aan de heer door de edele Raymond de Lambertie, in zijn naam, en die van de edele François de Lambertie, heer van Lambertie, zijn broer, gedateerd 22 maart 1483 en 30 november 1499. Gesigneerd door Liser en Moreau.

Dezelfde Arlot-heren verklaarden dat de verkopen vanwege de heerlijkheid van Frugie, verworven van de heer van Fontanier (of Fonlanier), op 18 augustus 1593, onder de hoge en machtige heer François de Lambertie, baron de Monbrun, kwamen als heer van de Baronie van Monbrun. In genoemde akte wordt vermeld dat de verwerving van baronie en afhankelijke huur, parochies van Frugie, Bussière, St Priest, Ladignac, evenals de uitkijkpost van de parochie en stad Frugie, werden verworven door de genoemde heren de Arlot de hoge en machtige François de Lambertie, heer van Lambertie, baron van Monbrun, voor 10.200 livre (Franse Pond), die onder de baronie van Monbrun vallen.


11 januari 1606

Akte waarbij Innocentius Ruel, sieur de Bonnay, benoemd tot secretaris en commissaris van de koning van Navarra, erkent te hebben ontvangen van edele heer Antoine de Arlot, heer van Firbeix, en adellijke heer Jacques de Arlot, heer van Frugie, 1611 livre (Franse Pond) voor twee derde van de kavels en verkopen, vanwege Zijne Majesteit voor de adellijke verwerving van La Mosnerie van 9450 livre (Franse Pond), vallend onder Chalus, verworven van de heer van Bosfranc, bij akte van 10 juni 1589; waarvan 1050 livre (Franse Pond) afgetrokken voor de burger, voor de uitwisseling van de plaats Breuil, 28 augustus 1591; retour 500 livre (Franse Pond),voor gerechtigheid en huurgelden van La Valouze, de verdeling van de provoost van Thiviers, justitie van St. Paul La Roche, en andere huurgelden van zijne majesteit als burggraaf van Limoges, verworven van de adellijke François de Lambertie, baron de Monbrun, voor 11.200 livre (Franse Pond), door St. Pardoux, notaris, 2 maart 1589, met inbegrip van de helft van de prijs, niet geschat, blijft in schorsing, tot het sluiten van een rechtszaak met de heer van La Marthonie; voor pensioenen verworven van de heer van Fontaine, parochie van St Priest, Frugie, Ste Marie en Firbeix, voor 6056 livre (Franse Pond) 19 augustus 1593, niet inbegrepen, zeggende dat ze onder de baronie van Monbrun vallen, als eerbetoon; inclusief proces bij de Grote Raad.


18 de eeuw (1701 t/m 1800):

1760 Aankoop “Forge du Moulin Neuf” door Mlle de Ribeyreyx en Chevalier de Béron:

Omstreeks 1760 wordt "Forge du Moulin Neuf" verkocht aan een naburige familie, die van Ribeyreyx. De ongehuwde Mademoiselle (Mlle) de Ribeyreix, eigenaresse van het toenmalige Château de Ribeyreyx, en Pierre de Béron, Chevalier (Ridder) van Château d’Auche (het huidige Château d’Oche) zetten de ijzerproductie van "Forge du Moulin Neuf" ongehinderd voort. Ten tijde van het bezit van de “Forge du Moulin Neuf” door Mlle de Ribeyreyx en Pierre de Béron, Chevalier d’Auche, had “Forge du Moulin Neuf” een jaaromzet van 160.000 livre (Franse Pond) aan gietijzer (fonte) en 50.000 livre (Franse Pond) aan ijzer (fer).

1772 Schenking van “Forge du Moulin Neuf” onder levenden:

Pierre de Béron, Chevalier d’Auche, schenkt “Forge du Moulin Neuf” aan Jean de Guilhem sieur de Puylagarde, schildknaap en Chevalier (Ridder) van Château d’Auche (het huidige Château d’Oche) middels een: “Insinuations de donations entre vifs à Jean de Guilhem sieur de Puylagarde”, letterlijk vertaald is dit een schenking tussen levenden. Dit betekent dat “Forge du Moulin Neuf” eigendom is geworden van Jean de Guilhem sieur de Puylagarde, Chevalier d’Auche, zonder verkoop of betaling zodat “Forge du Moulin Neuf” eigendom zou worden van een door Pierre de Béron, Chevalier d’Auche gekozen eigenaar en op die manier eigendom blijft binnen Château d’Auche. 

1788 – 1792 Le Comte Etienne de Brie, Graaf Etienne de Brie:

Omstreeks 1788 is le comte (Graaf) Etienne de Brie de eigenaar van “Forge du Moulin Neuf”, Graaf Etienne de Brie bezit veel landgoederen in het kanton van Jumilhac (Jumilhac le Grand) en is daardoor heer en meester van het domein. Vermoedelijk is Graaf Etienne de Brie kort na de “schenking tussen levende”, dus tussen 1772 en 1788, eigenaar geworden van “Forge du Moulin Neuf” middels een verkoop of een connectie met Château d’Oche. Het is niet duidelijk of Graaf Etienne de Brie in verbinding te brengen is met Château de Brie in het departement de Haute-Vienne (87) op slechts 29km afstand van “Forge du Moulin Neuf”.

Helaas is er vrijwel weinig tot geen historische informatie terug te vinden in de archieven van de periode 1788 tot en met 1792 en weten we niet of de productie van “Forge du Moulin Neuf” is doorgegaan. Het vermoede is van wel. Met zekerheid weten we dat tijdens de Franse revolutie tussen 1789 – 1799, waarbij de absolute monarchie werd afgeschaft en de macht en privileges van de adel en geestelijkheid werd teruggedrongen, Graaf Etienne de Brie onteigend en gevlucht is. Zo schrijft de Franse geschiedenis, volgens de werkelijke Franse geschiedenis is Graaf Etienne de Brie in 1792 onder de guillotine onthoofd. 

1792 – 1815 “Forge du Moulin Neuf” is Nationaal bezit:

Door de onteigening tijdens de Franse revolutie in 1792 (Eerste Franse Republiek) is “Forge du Moulin Neuf” nationaal bezit geworden tot circa 1815. Over deze periode van Nationaal bezit is helaas weinig tot geen historische informatie terug te vinden in de archieven. Wel staat vast dat de productie van gietijzer en staal gewoon doorgaat en de economie op volle toeren draait, zo getuige de bouw van het statige hoofdhuis “Maison de Maître” in 1821 en de grote schuur “La grand grange” in 1822. 

Het hoofdhuis “Maison de Maître” en de grote schuur (La grand grange” zijn gebouwd in de periode dat “Forge du Moulin Neuf” tot het Nationaal bezit behoorde tussen 1792 en 1815 (Eerste Franse Republiek) met als eigenaar en opdrachtgever de familie Bouyer. Waarschijnlijk heeft de heer Bouyer “Forge du Moulin Neuf” gekocht in de periode van de Franse Restauratie (Huis Bourbon 1815 – 1830 Koning Louis XVIII (Lodewijk de 15 de) en Charles Philippe (Karel de 10 de)) tussen 1815 en 1829, dit omdat de heer Bouyer op 12 maart 1829 middels Koninklijke boodschapper de toestemming van de regering van Koning Charles Philippe (Karel de 10 de) krijgt om onder particuliere titel gietijzer en staal te produceren in “Forge du Moulin Neuf”. 


19 de eeuw (1801 t/m 1900):

1821 – 1822 Bouw van het landhuis “Maison de Maître”:

Het statige hoofdhuis “Maison de Maître” met zijn hoge ramen en prachtige gevel, op het domein van “Forge du Moulin Neuf”, is gebouwd in de vroege jaren van de 19 de eeuw en staat nu al meer dan 200 jaar rotsvast gebouwd op een vulkanisch massieve ondergrond met veel karakteristieke en bijzondere elementen. De bouw van het hoofdhuis “Maison de Maître” in 1822 wordt bevestigd door onder andere de schoorsteenmantels in het huis welke voorzien zijn van hetzelfde jaartal.   


1822 Bouw van de grote schuur “La grand grange”:

 De grote schuur “La grand grange” met zijn hoge dikke muren, welke “en pierre” gemetseld zijn, en zijn imposante houten dakconstructie, op het domein van “Forge du Moulin Neuf” is eveneens gebouwd in de vroege jaren van de 19 de eeuw zo bewijst de jaarsteen boven de rechterpoort het jaartal 1822.

Het hoofdhuis “Maison de Maître” en de grote schuur (La grand grange” zijn gebouwd in de periode dat “Forge du Moulin Neuf” tot het Nationaal bezit behoorde tussen 1792 en 1829 met als vermoedelijke eigenaar en opdrachtgever de familie Bouyer.


12 maart 1829 Toestemming middels de Koninklijke boodschapper

 Op 12 maart 1829 krijgt de toenmalige eigenaar meneer Bouyer middels Koninklijke boodschapper de toestemming van de regering van Koning Charles Philippe (Karel de 10de) om onder particuliere titel gietijzer en ijzer te produceren in “Forge du Moulin Neuf” door gebruik te maken van het water in het stuwmeer middels waterrechten. De Koninklijke toestemming staat bekend als “fondé sur titre” voor “Forge marteaux mécaniques emboutissage” letterlijk vertaald als toestemming voor het bedrijven van een smidse of smederij met mechanische hamers. Door het verkrijgen van de Koninklijke toestemming “fondé sur titre” is “Forge du Moulin Neuf” officieel geen Nationaal bezit meer. 


1847 “Forge du Moulin Neuf” als een van de grootse smederijen en hoogovens in de omgeving

In 1847 produceerde de smederij van “Forge du Moulin Neuf” 750 kwintalen gietijzer (fonte) en 600 kwintalen ijzer (fer), een kwintaal = 100 kg. Het resultaat van de productie is dus 750.000 kg gietijzer (fonte) en 600.000 kg ijzer (fer). Zo’n veertig muilezels, opgezadeld met rieten manden, verzamelen het ijzererts in de regio Excideuil op circa 31km afstand van “Forge du Moulin Neuf” en brachten het ijzererts naar de “Forge” om aldaar verwerkt te worden tot gietijzer en ijzer.


1880 Het sluiten van de hoogovens door de buitenlandse concurrentie

Net als vele anderen “forges” in Frankrijk liep de productie van gietijzer en staal snel terug door de invloed van de buitenlandse concurrentie. Met name Engeland was een grote concurrent omdat daar de industriële revolutie omstreeks 1750 is begonnen terwijl de rest van Europa pas volgde begin 19 de eeuw (1800) en dus ook pas in Frankrijk. “Forge du Moulin Neuf” heeft daardoor haar productie moeten stopzetten omstreeks 1880. 


20 ste eeuw (1901 t/m 2000):

Na het beëindigen van de productie van gietijzer en ijzer omstreeks 1880 is de “Forge” een transformatie ondergaan en omgebouwd tot “Minoterie” waarbij de boeren uit de buurt het eigen graan kon laten malen. Op het terrein bevindt zich tevens een oude schuur, rechts van het hoofdhuis, met twee grote broodovens waarin het brood gebakken kon worden.

Na het beëindigen van de productie van de graanmolen “Minoterie” is de oude “Forge” tweede een transformatie ondergaan en omgebouwd tot “Tannerie” een (leer-)looierij alwaar men onder andere schoenzolen heeft geproduceerd vanaf bet begin van de 20 ste eeuw. Restanten van de schoenzolen worden regelmatig in de grond teruggevonden bij werkzaamheden op het domein. Helaas is niet precies te achterhalen wanneer de productie van de looierij beëindigd maar het vermoede bestaat dat dit ergens eind 1950 is geweest.

1950 De industrie op het domein verdwijnt:

Omstreeks 1950 is de “industrie” op het domein verdwenen en heeft men grote delen van de houten boven- en onderslagmolen gesloopt om in het oude gebouw van de voormalige “Forge” de productie van elektriciteit mogelijk te maken met een waterturbine en generator. Er is een “dubbele” Francis Turbine geïnstalleerd (dit is een slakkenhuis turbine met twee uitgangen voor het water) welke met ledere riemen een generator aandreef en de kleinschalige productie van elektriciteit voor eigen gebruik op het domein mogelijk maakte. 

De waterturbine en generator zijn tot omstreeks 1990 in gebruik gebleven op het domein voor het opwekken van de elektriciteit ten behoeve van de twee woningen en de grote schuur. De waterturbine is nog steeds aanwezig in de oude “Forge” echter de generator heeft men aan het einde van de 20 ste eeuw verkocht. 


21 ste eeuw (2001 tot heden):

Omstreeks 2008/2010 is het gebouw van de oude “Forge” gesloopt omdat deze een ruïne was geworden en het dak deels ingestort was. De eigenaren in die tijd, de heer Brain en mevrouw Janet Margetts (een Engels echtpaar) hebben helaas niet de middelen gehad om de het gebouw van de “Forge” te renoveren en te behouden voor de volgende generaties als historische plaats.

Fundamentele elementen van de oude “Forge” (het gebouw) zijn nog aanwezig en goed zichtbaar, zoals de steunberen van de muren, de grote stuwmuur van de dam welke nog steeds het meer stuwt en een klein portiers huisje. Er zijn uit de periode van 1605 tot aan de 21ste eeuw helaas maar erg weinig foto's te vinden. In ieder geval hebben we wel een fotoschilderij waarop de klassieke tuin te zien is met de oude “Forge”, de Gîtes en het hoofdhuis “Maison de Maître”.  

Met de restanten van de stenen muren van de oude “Forge” zijn uiteindelijk een nieuw kleiner molengebouw gerealiseerd alsmede een dubbele garage. Tevens heeft men een grote renovatie uitgevoerd bij de overloop van de stuw. En is er een luxe zwembad geïnstalleerd op de vloer van de oude “Forge”. 


2019 Verkoop van “Le Moulin Neuf” aan Nederlanders:

Armand Nizet en Sebastiaan van Wamel hebben in mei 2019 hebben een bod uitgebracht voor de aankoop van “Le Moulin Neuf” nadat deze circa 7 jaar in de verkoop heeft gestaan. Meneer Margetts is in november 2018 helaas overleden waardoor mevrouw Margetts, welke ruim in de 80 is, nu echt kleiner wilde gaan wonen en “Le Moulin Neuf” verkocht heeft. Het bod van Armand en Bas is geaccepteerd op 5 mei 2019 waarna de definitieve aankoopacte bij de Notaris gepasseerd is op 7 november 2019. 

De nieuwe eigenaren Armand en Sebastiaan hebben “Le Moulin Neuf” middels de aankoop gedoopt tot “Le Domaine du Moulin Neuf 1605” en zijn eigenaar geworden van een groot domein bestaande uit ruim 20 hectare privé bossen en 5 hectare landerijen en natuurlijk het grote meer met de rivier “Le Périgord”.  


 
 
 
E-mailen
Bellen
Map
Info
Instagram